Χρηματιστήριο: Μαθήματα από τη χρονιά που γεννήθηκε ο Έλβις
Ο μήνας του μέλιτος για τον Πρόεδρο έχει τελειώσει. Ακολουθεί μια σκληρή εκλογική μάχη. Οι επιχειρήσεις είναι απογοητευμένες με τις κανονιστικές πρωτοβουλίες της διοίκησης και τα κριτικά λόγια για την εταιρική Αμερική. Σίγουρα, ο Πρόεδρος μπορεί και πρέπει να καυχιέται για την συγκράτηση της οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, η κυβέρνησή του από τότε είναι κακή για τις επιχειρήσεις και την οικονομία.
Μια εξέχουσα επιχειρηματική έκδοση συνοψίζει τους τομείς που η Wall Street εκτιμά ότι η διοίκηση έχει προκαλέσει αναστάτωση:
• Αβέβαιη νομισματική πολιτική
• Εισβολή της κυβέρνησης σε κάθε πτυχή των επιχειρήσεων
• Συντήρηση ενός «ετερόκλητου πληρώματος ερασιτεχνών συμβούλων»
• Διώξεις εναντίον των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και των χρηματοπιστωτικών αγορών
• εσπευσμένη υιοθέτηση ενός "κακού" προγράμματος κοινωνικής ασφάλισης το οποίο σίγουρα θα προωθήσει την ανασφάλεια
• Ακατάπαυστη επιχειρηματική παρακμή
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, ο κατάλογος αυτός δεν στρεφόταν κατά του Ομπάμα από τους συντάκτες της Wall Street Journal το 2010. Οχι, ο στόχος ήταν ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ και τα αρνητικά σχόλια συγκεντρώθηκαν από το Magazine of the Wall Street το 1935. (θα έπρεπε να το είχατε καταλάβει από την αναφορά στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, οι οποίες στις αρχές της δεκαετίες του 20ου αιώνα αντιπροσώπευαν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό της βιομηχανικής παραγωγής των ΗΠΑ.)
Οι Ρεπουμπλικάνοι δεν ήθελαν να συνεργαστούν με το Ρούζβελτ καθώς πλησίαζε η εκλογή αναμέτρηση του 1936. Το εκπληκτικό ράλι της αγοράς το 1933, κατά το οποίο ο Dow Jones Industrial Average αναρριχήθηκε 54 τοις εκατό, είχε ήδη τελειώσει. Πολλοί ηγέτες του επιχειρηματικού κόσμου θεωρούσαν ότι η «εκ των προτέρων κλίση του Roosevelt προς το σοσιαλισμό με πλάγια μέσα» έπρεπε να διακοπεί. Η διόγκωση του ελλείμματος της κυβέρνησης δεν ήταν μια δημοφιλής επιλογή.
«Όσο περισσότερα χρέη συσσωρεύει η κυβέρνηση, τόσο λιγότερο πρόθυμα είναι τα ιδιωτικά κεφάλαια να εισέλθουν στην κανονική μακροπρόθεσμη απασχόληση», κατήγγειλαν ο συντάκτες στο Magazine of Wall Street.
Μέχρι τώρα οι ομοιότητες μεταξύ του 1935, του έτους που γεννήθηκε ο Elvis, και του 2010 θα πρέπει να είναι εμφανείς. Η σημαντικότερη ίσως είναι η εξής: Οι επενδυτές απήλαυσαν ένα ισχυρό ράλι στη χρηματιστηριακή αγορά το 1935, με την αγορά να ανεβαίνει σχεδόν 48 τοις εκατό. Η Μεγάλη Ύφεση συνεχίζονταν και η ανεργία παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα, αλλά οι προοπτικές και για τα δύο βελτιώνονταν.
«Σε αντίθεση με τους δημοσιογράφους, οι επενδυτές δεν φαίνονταν να ανησυχούν ιδιαίτερα για τη διαμάχη μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του 1935,» γράφει ο Martin S. Fridson στο Ήταν μια πολύ καλή χρονιά: Περίεργες Στιγμές στην Ιστορία του Χρηματιστηρίου (η πηγή μου για πληροφορίες σχετικά με την αγορά του 1935) . «Αντ ΄αυτού, πήραν θάρρος από ισχυρές ενδείξεις για την οικονομική ανάκαμψη.»
Σύμφωνα με το Journal, οι νηφάλιοι πολίτες ήταν σίγουροι ότι μια φυσιολογική και φυσική ανάκαμψη θα συνέβαινε, «με το New Deal, εναντίον του New Deal ή χωρίς το New Deal.»
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά μπορεί να προσφέρει ενδιαφέροντα μαθήματα. Ένα μήνυμα είναι ότι συμφέρει τους επενδυτές να δίνουν λιγότερη σημασία στις απαισιόδοξες προβλέψεις που κυριαρχούν στους διαδρόμους της εξουσίας από τη Wall Street μέχρι το Capitol Hill και να κοιτάζουν περισσότερο προς την κατεύθυνση των ταμειακών ροών και των κερδών των εταιρειών.
Ένα άλλο δίδαγμα είναι ότι είναι επικίνδυνο να κάνετε υπερβολικά συντηρητικές τοποθετήσεις για πάρα πολύ καιρό στις αγορές. Οι αποδόσεις ομολόγων το 1935 έφθασαν στα χαμηλότερα επίπεδα τους από τις αρχές του αιώνα (ένας άλλος παραλληλισμός με την ηλικία του Bill Gross), και οι επενδυτές τελικά κατεύθυναν τις επενδύσεις τους στα αποθέματα.
Θα συμβεί το ίδιο και το 2010; Η χρηματιστηριακή αγορά είναι ουσιαστικά σταθερή για το έτος, με των Standard&Poor’s 500 να έχει συνολική απόδοση μόνο 1,8 τοις εκατό. Φυσικά, το πότε μπορεί να συμβεί ένα ράλι είναι κάτι άγνωστο. Ένα βαρύ πέπλο κρέμεται πάνω από τη χρηματιστηριακή αγορά, μολονότι τα θετικά μηνύματα είναι αδιάσειστα.
Τα ταμειακά διαθέσιμα και τα κέρδη εκτοξεύονται
Η οικονομία συνεχίζει να επεκτείνεται, αν και με αργούς ρυθμούς, ενώ οι αμερικανικές εταιρείες με διεθνή παρουσία εμφανίζουν έσοδα και κέρδη οπουδήποτε υπάρχουν ευκαιρίες. Εμφανίζεται όλο και πιο έντονη δραστηριότητα συγχωνεύσεων και εξαγορών, με περίπου 500 δισεκατομμύρια δολάρια σε deals από τις αρχές του χρόνου έως σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των σημαντικών εξαγορών όπως της McAfee από την Intel (INTC) για 7,680 δις. δολάρια, των ArcSight και 3Par από τη Hewlett-Packard (HP) για σχεδόν 4 δις δολάρια και της Dollar Thrifty από τη Hertz (HTZ) για 1,4 δις δολάρια. Κατά την ίδια χρονική περίοδο, υπήρξαν 176 θετικές ανακοινώσεις για μερίσματα από τις εταιρείες του S&P 500 για το τρέχον έτος, και μόνο τρεις μειώσεις μερισμάτων, σύμφωνα με τον οίκο αξιολόγησης Standard & Poors (MHP). Το περασμένο έτος υπήρχαν 157 θετικές κινήσεις και 78 μειώσεις.
Τα ταμειακά διαθέσιμα και ισοδύναμα του για τον S&P industrials ενισχύονται επτά τρίμηνα στη σειρά, αγγίζοντας το ποσό ρεκόρ των 842,4 δις δολαρίων. Αυτά αντιστοιχούσαν στο 11,13 τοις εκατό της τρέχουσας κεφαλαιοποίησης και σε πέντε φορές την ετήσια καταβολή μερίσματος, υπολογίζει ο Howard Silverblatt, επικεφαλής αναλυτής της Standard & Poors. Τα κέρδη τριμήνου ενισχύθηκαν κατά 52 τοις εκατό σε ετήσια βάση.
«Το φθηνότερο μέρος στις ΗΠΑ είναι οι μετοχές ανάπτυξης μεγάλης κεφαλαιοποίησης,» λέει ο Ross Levin, πρόεδρος της Accredited Investors. «Οι ισολογισμοί είναι καταπληκτικοί.»
Την ίδια στιγμή, για οποιονδήποτε επενδύει μακροπρόθεσμα, για παράδειγμα σε πρόγραμμα συνταξιοδότησης ή σε αποταμιευτικό πρόγραμμα για πανεπιστήμιο, το γενικό μήνυμα είναι ότι τα ομόλογα έχουν εξαιρετικές επιδόσεις, σε αντίθεση με τις μετοχές. Ένας σημαντικός παράγοντας πίσω από την αστρική απόδοση των ομολόγων είναι η πτήση προς την ασφάλεια από την οικονομική αναταραχή. Αλλά τα ομόλογα τα έχουν επίσης πάει καλά για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Για παράδειγμα, από το 2000 μέχρι το 2010, τα αμερικάνικα ομόλογα είχαν μέση ετήσια απόδοση 7,69 τοις εκατό, σε σύγκριση με -0,95 τοις εκατό για τις μετοχές, σύμφωνα με την Ibbotson Associates, μια εταιρεία της Morningstar (MORN). Ο MSCI World Index των ανεπτυγμένων αγορών έχει πέσει 27 τοις εκατό από το 2000, ενώ ο παγκόσμιος δείκτης ομολόγων της JPMorgan έχει ενισχυθεί 80 τοις εκατό, σύμφωνα με το Bloomberg.
Αλλά με τις αποδόσεις στα κρατικά ομόλογα να κυμαίνονται κοντά σε ιστορικά χαμηλά, τα πράγματα μπορεί να είναι δύσκολα για τον τομέα σταθερού εισοδήματος. Το ίδιο δεν ισχύει και για τις μετοχές. Για παράδειγμα, ο S & P 500 επί του παρόντος διαπραγματεύεται σε περίπου 13 φορές τα κατ ΄εκτίμηση κέρδη της επόμενης χρονιάς ανά μετοχή, λέει ο James W. Paulsen, επικεφαλής επενδυτικής στρατηγικής στην Wells Capital Management. Η απόδοση του δεκαετούς σήμερα διαπραγματεύεται σε περίπου 33 φορές την ετήσια πληρωμή του κουπονιού του. Σε περίπτωση που η οικονομία και η απασχόληση συνεχίσουν να επεκτείνονται, «αυτή η κατάσταση θα φαίνεται ανόητη σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από σταθερή ανάπτυξη κερδών, επιτόκια σε ιστορικά χαμηλά, και δομικό πληθωρισμό μικρότερο του 1 τοις εκατό», λέει ο Paulsen. (Βλ. το "Επιστροφή στο Μέλλον για τα μερίσματα και τις αποδόσεων των ομολόγων.")
Με την ευκαιρία, υπάρχει ένα τελευταίο μάθημα από το 1935. Το έλλειμμα και η χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής δεν είναι οι διάβολοι που παρουσιάζονται από τους υποστηρικτές της δημοσιονομικής και νομισματικής λιτότητας-τουλάχιστον όχι όταν η ζήτηση είναι χαμηλή και η ανεργία υψηλή. Αυτό που έπληξε το χρηματιστήριο και την οικονομία το 1937 ήταν μια πρώιμη υιοθέτηση δημοσιονομικής ευθύτητας από τον Πρόεδρο Ρούζβελτ και αυστηρότερη νομισματική πολιτική από την Federal Reserve.
Εν τούτοις, παρά τη θερμή πολιτική ρητορική περί δημοσιονομικής λιτότητας και τη γκρίνια περί εύκολων χρημάτων, είναι απίθανο ότι το λάθος του 1937 θα επαναληφθεί. Η κυβέρνηση Ομπάμα και οι Ρεπουμπλικάνοι σήμερα αντιδικούν σχετικά με τις φορολογικές περικοπές για τις επιχειρήσεις και τους εργαζομένους. Είναι πιθανό πως κάποιου είδους φοροαπαλλαγής θα εγκριθεί κατά τους επόμενους αρκετούς μήνες. Ο πρόεδρος της Fed Ben Bernanke, επιφανής μελετητής της Μεγάλης Ύφεσης και των επακόλουθών της όταν ήταν ακαδημαϊκός, έχει καταστήσει σαφές στις τελευταίες ομιλίες του και στην κατάθεσή του στο Κογκρέσο ότι η κεντρική τράπεζα δεν έχει καμία πρόθεση να αυστηροποιήσει την πολιτική της με το ποσοστό ανεργίας στο 9,6 τοις εκατό.
Με λίγη τύχη, θα επαναληφθεί το 1935- όχι το 1937.
source: capital.gr
